47فضيلةً شرّفَهُ بها و أشادَ بها ذِكْرَهُ فقال: إِنِّي جٰاعِلُكَ لِلنّٰاسِ إِمٰاماً ¹

2 - شرط احراز امامت

مقام امامت و پيشوايى و شايستگى براى هدايت خلق تحت امر الهى، چيزى نيست كه براى هر كس قابل دسترسى باشد، از اينرو مى‌بينيم هنگاميكه بشارت الهى در خصوص امامت ابراهيم بدو مى‌رسد، از شدّت وجد و اشتياق عرضه مى‌دارد: آيا از ذريّۀ من نيز كسانى هستند كه به امامت برگزيده شوند؟ و آنگاه پاسخ مى‌شنود كه امامت عهد الهى است و ستمكاران شايستگى تصدى آن‌را ندارند، هرچند از دودمان تو باشند؛ قٰالَ وَ مِنْ ذُرِّيَّتِي قٰالَ لاٰ يَنٰالُ عَهْدِي الظّٰالِمِينَ ² بارى امامت امانت گرانسنگ الهى است و حاملان آن كسانى هستند كه از شايستگى حمل اين امانت و خلافت خداوندى برخوردار باشند، نه انسان‌هاى «ظلوم و جهول»؛ چه؛ آنها غاصبانى هستند كه گستاخانه خود را در معرض چنين امتحانى قرار داده و با قهر و غلبه و تزوير به حريم امانت الهى خيانت كرده و آن را به قبضه درآورده‌اند.

حضرت على بن موسى‌الرّضا عليه السلام در حديث مفصّلى به تبيين اين مطلب پرداخته كه بخشى از آن چنين است:

«آيه لاٰ يَنٰالُ عَهْدِي الظّٰالِمِينَ امامت هر ستمگرى را تا روز قيامت مردود شمرد و به برگزيدگان خالص خدا منحصر ساخت. آنگاه خداوند ابراهيم را به آن گرامى داشت و به كسانى از ذريه او كه اهل صفا و اخلاص