149در جزيرة العرب گروهى بودند بهنام «حنفا» 1 كه از يهوديت و نصرانيت و نيز از عقايد مشركين و بتپرستان روىگردان شده و به خداى يگانه مؤمن بودند.
امام صادق عليه السلام مىفرمايد: «اعراب همواره بهرهاى از حنيفيت داشتند.
آنان صلۀ رحم مىكردند. مهمان نواز بودند و به حج خانۀ خدا مىآمدند.
مىگفتند از مال يتيم بترسيد كه مال يتيم وزر و وبال است. از برخى محرّمات، به دليل بيم مجازات، خوددارى مىكردند». «إنّ العَرَبَ لم يزالوا على شىءٍ مِنَ الحنيفيّةِ...». 2 در اين ميان خاندان پيامبر صلى الله عليه و آله پدر و مادر و اجداد گرامى آن حضرت ويژگى خاصى داشتند. آنها موحد و خداپرست بودند و خرافۀ شرك دامنشان را نيالود و بنا به گفتۀ طبرسى در مجمعالبيان و علّامۀ مجلسى در بحارالأنوار اين از مسلّمات عقايد اماميه است كه تمامى آنها تا آدم عليه السلام مسلمان و بلكه از صدّيقين يا پيامبران مرسل و اوصياى معصومين بودهاند و روايات در اين مورد به حد تواتر مىرسد. 3طبرسى اين روايت را از قول پيامبر خدا صلى الله عليه و آله آورده است كه: «خداوند همواره مرا از صلب مردان پاك به رحم زنان پاك منتقل نمود تا در اين عصر ظاهر كرد و به آلودگى جاهليّت آلوده نساخت» ؛ «لم يزلْ ينقلني اللّٰهُ من أصلابِ الطّاهرين الىٰ أرحامِ المطهّراتِ حتّى أخرجني في عالمِكُم هذا لم يدنّسْني بِدَنَس الجاهليةِ». 4
يكى از چهرههاى معروف در ميان نياكان رسولاللّٰه صلى الله عليه و آله ، حضرت