138روزى كه از مادر متولد گشته است.»
سپس در بيان مفهوم كبر به نكتهاى اشاره فرمود و آن اين كه «كبر آن است كه حق را نشناسد و بر اهل حق طعنه زند. و كسى كه چنين كند با كبريايى الهى به خصومت برخاسته است» 1 امام در اين سخن اشاره به كسانى دارد كه امام حق را نشناخته و در انكار او كوشيدهاند و بارزترين مظاهر استكبار همين است. چنانكه در بحث «امامت و حج» بدان پرداختيم. اسلام چنين حجى را خواسته است و راه و رسم حج ابراهيمى كه در سيرۀ پيامبر و اهلبيت عليهم السلام و صالحان تبلور يافته اينگونه بوده است؛ تواضع و انكسار و پاى پياده، به نشانۀ خاكسارى كه نمونههاى بسيارى از آن در سيرۀ اهلبيت روايت شده است.
صدوق گويد: حسين بن على عليهما السلام راه مكه را پياده مىپيمود، در حالى كه محملها و مركبها در خدمت او بودند ؛ «و كان حسينُ بنُ علىٍّ عليهما السلام يمشي و تُساقُ معه المحامِلُ و الرِّحالُ». 2
و در سيرۀ امام حسن عليه السلام سنى و شيعه نقل كردهاند كه: «آن حضرت با پاى پياده بيست و پنج بار حج گزارد در حالى كه مركبها آن حضرت را همراهى مىكردند». 3 اين شيوۀ كريمه از پيامبر خدا صلى الله عليه و آله نيز روايت شده است.
ابوسعيد خدرى مىگويد: «پيامبر و يارانش از مدينه تا مكه با پاى پياده حج گزاردند» «حَجَّ رسولُاللّٰهِ صلى الله عليه و آله و أصحابُهُ مشاةً من المدينةِ