113 لِرَبِّهِ كَفُوراً». ¹

«آنان‌كه ولخرجى و اسراف مى‌كنند برادران شيطانند و شيطان نسبت به خداى خود كفرپيشه است».

از اين آيه بر مى‌آيد كه اسراف و تبذير عمل شيطانى است و كفران نعمت خداوند است. كسانى‌كه دارايى خود را در راهى كه بر خلاف رضاى خدا است خرج مى‌كنند كفران نعمت كرده، همانند شيطانند كه فضل و نعمت الهى را كفران نمود. و بطور خلاصه: اسراف‌كاران شيطان‌هايى هستند در قالب انسان.

4 - «وَ كَذٰلِكَ جَعَلْنٰا لِكُلِّ نَبِيٍّ عَدُوًّا شَيٰاطِينَ الْإِنْسِ وَ الْجِنِّ يُوحِي بَعْضُهُمْ إِلىٰ بَعْضٍ زُخْرُفَ الْقَوْلِ غُرُوراً...». ²

«و نيز براى هر پيامبرى، از شيطان‌هاى انس و جن، دشمنى قرار داديم كه برخى به برخى ديگر سخنان فريبنده القا مى‌كنند».

مفهوم اين آيه اين است كه هر پيامبرى را دشمنانى هست از انسان‌ها و جنّيان كه خداوند آنها را رها ساخته تا آزمايش الهى عملى گردد و انسان‌ها به حسن اختيار و ارادۀ خود، راه خدا را انتخاب كنند و در هر حال آن عده از انسان‌ها كه به عداوت و دشمنى با پيامبران مى‌پردازند، شيطانند در چهرۀ انسان كه با كلمات ظاهرفريب و گمراه‌كننده مى‌كوشند راه سعادت را بر بندگان خدا سدّ كنند و به گمراهى و شقاوت بكشانند.

5 - «وَ إِذٰا لَقُوا الَّذِينَ آمَنُوا قٰالُوا آمَنّٰا وَ إِذٰا خَلَوْا إِلىٰ شَيٰاطِينِهِمْ قٰالُوا إِنّٰا مَعَكُمْ إِنَّمٰا نَحْنُ مُسْتَهْزِؤُنَ ». ³