100دارد و بخشى از آن از نظر گذشت، در سورۀ مباركۀ «برائت» و يا «توبه» - كه مى‌توان آن را «قطعنامۀ برائت» ناميد - برخورد صريح و قاطع و اعلام جنگ با مشركان و پيمان‌شكنان را فرمان داده است و آيات برائت در اجتماع عظيم حج كه مسلمانان و مشركان در موسم حضور داشتند و در عيد قربان يا عرفه، كه قرآن حج اكبرش ناميده، به‌صورت رسمى به امر پيامبر صلى الله عليه و آله با بيان اميرمؤمنان، على عليه السلام تلاوت شد:

بَرٰاءَةٌ مِنَ اللّٰهِ وَ رَسُولِهِ إِلَى الَّذِينَ عٰاهَدْتُمْ مِنَ الْمُشْرِكِينَ * فَسِيحُوا فِي الْأَرْضِ أَرْبَعَةَ أَشْهُرٍ وَ اعْلَمُوا أَنَّكُمْ غَيْرُ مُعْجِزِي اللّٰهِ وَ أَنَّ اللّٰهَ مُخْزِي الْكٰافِرِينَ * وَ أَذٰانٌ مِنَ اللّٰهِ وَ رَسُولِهِ إِلَى النّٰاسِ يَوْمَ الْحَجِّ الْأَكْبَرِ أَنَّ اللّٰهَ بَرِيءٌ مِنَ الْمُشْرِكِينَ وَ رَسُولُهُ ... ¹ «اين است برائت خدا و پيامبرش از مشركانى كه با آنان پيمان بسته‌ايد.

اينك چهارماه مجال داريد در زمين سير كنيد و بدانيد كه شما خدا را ناتوان نتوانيد كرد و خداوند خوار كنندۀ كافران است. و اين اعلامى است از سوى خدا و پيامبر او بر مردم در روز حج اكبر كه خداوند و پيامبرش از مشركان برى و بيزارند».

دربارۀ اين آيات و آيات بعدى، نكاتى را بايد متذكر شد:

1 - اين سوره بر خلاف سوره‌هاى ديگر، بدون «بسم اللّٰه» نازل شده و چنانكه در روايات آمده، دليل آن اين است كه بسم‌اللّٰه مبشّر رحمت و امان است در حالى‌كه اين سوره به‌منظور رفع امان و اعلام جنگ و تهديد به عذاب نازل گرديده است. ²2 - آغازگر برائت، خدا و پيام‌آور اوست و تنها يك امر سياسى و