68سال 932ق. به پايان رسيد. ¹

عاشورايى در غدير

در 18 ذى الحجة سال 1216ق، مردم مسلمان كربلا، شهر شهدا را ترك گفته و رهسپار وادى ولايت و آستانۀ‌عدالت شده بودند تا روز كمال دين و تمام نعمت را در كنار مرقد آفتاب آسمان ولايت و امامت، اميرالمؤمنين على(ع) با راز و نياز با حضرت حقّ، بزرگ و گرامى دارند و خدا را به اين نعمت بزرگ كه خود، آن را اكمال دين و اتمام نعمتش خوانده،شكر و سپاس گويند.

آرى! مردان و جوانان كربلا، براى زيارت غدير، به نجف اشرف مشرّف شده بودند،تنها پيرمردان و زنان و كودكان و بيماران بودند كه در شهر باقى مانده بودند.

كربلا، شهر شهيدان، آبستن فاجعه‌اى بس بزرگ و مصيبت‌بار بود و مردم از همه جا بى خبر، مشغول جشن و سرور بودند، مى‌خواستند روز بزرگ اسلام را بزرگ دارند و با خود مى‌گفتند حال كه توفيق رفيق ما نشد و نتوانستيم به نجف اشرف رفته و از نزديك اميرالمؤمنين(ع) را زيارت كنيم،خدا را شكر كه در كربلاييم در كنار آستان ثارالله.

اما خفّاشان شب پرست كه هميشه از نام و ياد كربلا