118
تكريم كمال
از ديرباز ميان ملتهاى متمدن، اين رسم مرسوم و معمول بوده است كه به هر نحو ممكن از قهرمانان و بزرگان تاريخى و فرهنگى خويش تكريم و تجليل كرده و نام و ياد آنها را زنده و جاودانه نگهدارند و امروز نيز همان رسم ديرين، با روشهاى مختلف و با وسعتى بيشتر، در بين همۀ ملتهاى جهان مرسوم و معمول است.
و اين كار چيزى نيست كه قابل انكار باشد،بلكه در سايهسار اديان آسمانى و در برابر چشم پيامبران الهى نيز اين تجليل و تكريمها صورت مىپذيرفت بدون اين كه مورد انكار واقع شود.
در اين باب، همين يك نمونۀ ناب از قرآن كريم كفايت مىكند، آنجا كه مىفرمايد:
«قٰالَ الَّذِينَ غَلَبُوا عَلىٰ أَمْرِهِمْ لَنَتَّخِذَنَّ عَلَيْهِمْ مَسْجِداً» 1
آنان (خداپرستان) كه در كارشان پيروز شده و پى به توطئۀ كافران برده بودند گفتند: البته بر روى مزار آنها (اصحاب كهف) مسجد خواهيم ساخت.