121 قَالَ: لِثَلاثِ خِلالٍ:

إِحْدَاهَا إِيثَارُهُ هَوَى أَمِيرِ الْمُؤْمِنِينَ(ع) عَلَى هَوَى نَفْسِهِ

وَ الثَّانِيَةُ حُبُّهُ الْفُقَرَاءَ وَ اخْتِيَارُهُ إِيَّاهُمْ عَلَى أَهْلِ الثَّرْوَةِ وَ الْعُدَدِ

وَ الثَّالِثَةُ حُبُّهُ لِلْعِلْمِ وَ الْعُلَمَاءِ

إِنَّ سَلْمَانَ كَانَ عَبْداً صَالِحاً (حَنِيفاً مُسْلِماً وَ ما كانَ مِنَ الْمُشْرِكِينَ).

منصور بن بزرج گويد : به امام صادق(ع) عرض كردم: چه بسيار مى‌شنوم كه از سلمان فارسى ياد مى‌كنى !

حضرت فرمود : نگو سلمان فارسى، بلكه بگو: سلمان محمدى ، آيا مى دانى چرا؟

عرض كردم: نه.

فرمود: به‌خاطر سه خصلت:

1- او خواستۀ اميرالمؤمنين(ع) را بر خواستۀ خود ترجيح داد.

2- فقرا را دوست داشت و آن‌ها را بر اهل ثروت و قدرت اختيار كرد.

3- علم و علما را دوست داشت.

سلمان عبد صالح و مسلمان پاكى بود و از مشركين نبود. ¹ در فضيلت سلمان روايات زيادى رسيده است، از جمله:

1 - پيامبر 6 و على (ع)، از علم مخزون الهى كه ديگران تحمل آن را نداشتند، به سلمان