67 شوخى بسيار، نور ايمان را از دل مىبرد و خنده زياد، آدمى را از ياد خدا و آخرت غافل مىسازد. امام كاظم(ع) فرمود:
« ايّاك وَ الْمِزاحَ فَاِنَّهُ يَذْهَبُ بِنُورِ ايمانِك »؛ «از شوخى بپرهيز كه نور ايمان را از دلت مىبرد.»
كلام آخر اينكه، زيادهروى در مزاح، شخصيت آدمى را خدشهدار مىكند. امام على(ع) در هشدارى ارزنده مىفرمايد:
« آفَةُ الْهَيْبَةِ الْمِزاحُ » 1؛ «شوخى، آفت هيبت و شخصيت و بزرگى است».
سوم - نمونههايى از شوخى در سيره امامان معصوم:
پيامبر بزرگوار اسلام(عليهم السلام) با اينكه، شاخصترين الگوى فضايل اخلاقى بود، گاه و بىگاه با برخى افراد، شوخىهاى زيبا و نمكين مىكرد، ولى هيچگاه از چارچوب حق خارج نمىشد و جز شادكردن دلهاى مردم و زدودن غبار غم از سيماى آنان، هدف ديگرى نداشت. نقل شده است روزى پيامبر، پيرزن فرتوتى را ديد كه دندانهايش ريخته بود. فرمود: «آگاه باشيد كه پيرزنان بىدندان، وارد بهشت نخواهند شد.»
پير زن از شنيدن اين سخن، گريان و اندوهگين شد. حضرت كه متوجه حال او بود، علت گريهاش را پرسيد. عرض كرد: اى رسول خدا! من بىدندان هستم. حضرت خنديد و فرمود: «بله، تو با اين حال وارد بهشت نخواهى شد، بلكه نخست جوان مىشوى و دندانهايت