60مىلرزد و خداوند خشمگين مىشود».
بايد در برخوردهاى اجتماعى، رفتار پسنديده را از چاپلوسى بشناسيم و افراد متخلّفى را كه درصددند با چربزبانى و چاپلوسى، حق و باطل را بر ما مشتبه كنند برانيم و خود را از نيرنگ آنان ايمن سازيم.
چهار - حسن خلق يا بىاعتنايى
از نظر اسلام، حسن خلق، هرگز به معناى تساهل در برابر گناهكاران و زشتكاران نيست. حسن خلق به اين معنا نيست كه اگر با منكرى روبهرو شديم، سكوت كنيم، لبخند بزنيم يا در برابر رفتار زشت ديگران واكنش منفى نشان ندهيم؛ زيرا برخورد منفى و تند، زمانى ناپسند است كه اهانت يا بىاعتنايى به دين و ارزشهاى والاى آن در ميان نباشد. بنابراين، رنجاندن نزديكترين افراد به انسان نيز اگر به دليل حفظ ارزشهاى دينى و اخلاقى و پايبندى به آن باشد، نه تنها زشت نيست، كه در رديف مهمترين وظايف شرعى و از مراتب نهى از منكر است. على(ع) مىفرمايد:
امَرنا رَسُولُ اللهِ(ص) انْ نَلْقَي اهْلَ الْمَعاصي بِوُجُوهٍ مُكفَهِرَّةٍ. 1
پيامبر خدا(ص) به ما دستور داده است با معصيتكاران با چهرهاى خشن و روى ترش، رو بهرو شويم.