90 اَلْقُرْآنُ لِأُنْذِرَكُمْ بِهِ وَ مَنْ بَلَغَ) اين قرآن بر من وحي شده است تا شما و هر كس را كه اين قرآن به او برسد هشدار دهم. نكته ظريفي كه در اين آيه آمده تعبير مَنْ بَلَغَ است. آيه به اين مطلب اشاره دارد كه اين دين به‌طور عادي و روال طبيعي به هر كسي كه در هر جاي دنيا به‌سر مي‌برد برسد موظف به پذيرش و گرويدن به آن است و روشن است تا آن زمان كه به اشخاص نرسيده و اطلاع از آن حاصل نكرده‌اند در قبال آن وظيفه‌اي ندارند. گفتني است كه بسياري از خطابات قرآن نيز (يَا أَيُّهَا النَّاس) براي عموم است و حتي يك مورد «يَا أَيُّهَا الْعَرَب» ندارد.

بارى، جهان در عصر بعثت متشكل از چند كشور بزرگ بود و تقريبا در قبضه دو امپراتورى بزرگ ايران و روم قرار داشت و مناطق زيادى از دنيا زير سلطه آن‌ها بود. قسمتى از خاور زمين مانند عراق و حيره و نيز بخشى از جزيرة العرب مانند يمن از مستعمرات ايران به‌شمار مى‌آمد و بخش‌هايى از آسيا نيز زير سلطه سياسى و فرهنگى آن بود. امپراتورى روم نيز به دو بخش بزرگ شرقى و غربى تقسيم مى‌شد. قسطنطنيه (تركيه)، شام (سوريه)، فلسطين، لبنان، اردن، مصر و پاره‌اى از سرزمين‌هاى ديگر در قلمرو روم شرقى قرار داشت و اروپاى امروزى هم امپراتورى روم غربى را تشكيل مى‌داد. پس مركز ثقل قدرت و سياست جهان را اين دو ابرقدرت تشكيل مى‌دادند.

از اين‌رو رسول خدا(ص) اعلام جهانى بودن رسالت خود را از اين دو امپراتورى بزرگ آغاز كرد و هم‌چنين ممالك مجاور را به اسلام فرا خواند. البته اين دعوت تا پايان عمر آن حضرت ادامه داشت و تا آن‌جا كه در آن روز با وسايل عادى ممكن بود، حاكمان و زمامداران عالم را