62اما همانطور كه مىبينيم، هيچيك از اين توضيحات و قيود ذكر نشده و هدايتى بىقيد و شرط براى حضرت ثابت شده است. علت اين است كه ما موحدان و مخاطبانِ مسلمان، معانى اين الفاظ را مىدانيم و به تفاوت كاربرد آنها دربارۀ خدا و رسول خدا صلى الله عليه [و آله] و سلم آگاهيم.
نظير همين تعبير را در وصف پيامبر به رأفت و رحمت مىبينيم. خداى متعال مىفرمايد: ( بِالْمُؤْمِنِينَ رَؤُفٌ رَحِيمٌ )؛ «نسبت به مؤمنان رئوف و مهربان است». (توبه: 128) با اين وجود، خداى سبحان در آيات بسيارى خود را نيز رئوف و رحيم توصيف كرده است. روشن است كه رأفت و رحمت نخست، با رأفت و رحمت دوم تفاوت دارد. با اينكه خدا پيامبر خود را بدون قيد و شرط و به صورت مطلق داراى رأفت و رحمت توصيف كرده، اما مخاطبِ يكتاپرستِ مؤمن فرق مقامات آفريدگار و آفريده را نيك درمىيابد. اگر چنين نبود، لازم بود كه بگويد رحمت و رأفت پيامبر صلى الله عليه [و آله] و سلم با رحمت و رأفت ما متفاوت است يا پيامبر داراى رحمت و رأفت خاصى است يا رحمت و رأفت او از نوع بشرى است و... ولى هيچيك از اين قيود را ذكر نكرده و به صورت مطلق و بى قيد و شرط ايشان را داراى اين صفات خوانده و فرموده است: ( بِالْمُؤْمِنِينَ رَؤُفٌ رَحِيمٌ ). (توبه: 128)