37متأسفانه بسيارى از مردم به درستى نمىدانند كه چه امورى آدمى را از دايره اسلام بيرون مىراند و محكوم به كفر مىسازد. بدين سبب ديده مىشود كه با كوچكترين مخالفتى، بىدرنگ مسلمانان را كافر مىشمارند، تا جايى كه بر اساس اين شيوه، روى زمين جز اندكى مسلمان باقى نمىماند! ما البته از باب حسنظنّ، براى اين گروه اين عذر را مىتراشيم كه انگيزه آنان بهجا آوردن تكليف شرعى امر به معروف و نهى از منكر است؛ ولى از اين معنا غافلند كه وظيفه امر به معروف و نهى از منكر بايد با حكمت و موعظه حسنه صورت گيرد و اگر مجادله لازم بود، بايد به شيوهاى نيكو صورت پذيرد؛ چنانكه خداى متعال مىفرمايد:
( ادْعُ إِلىٰ سَبِيلِ رَبِّكَ بِالْحِكْمَةِ وَ الْمَوْعِظَةِ الْحَسَنَةِ وَ جٰادِلْهُمْ بِالَّتِي هِيَ أَحْسَنُ ) (نحل: 125)
مردم را با حكمت و اندرز نيكو به راه پروردگارت بخوان و با بهترين شيوه با آنان مجادله كن.
چنين شيوهاى به پذيرش سخن حق از سوى مخاطب و رسيدن به هدف نزديكتر است و سرپيچى از آن خطا و بىخردى است.
مسلمانى را در نظر بگيريد كه نماز مىگزارد، فرايض الهى را بهجا مىآورد، از محرمات مىپرهيزد و در پى نشر اسلام و برپايى مساجد و پرستشگاههاست. وقتى او را به چيزى فرا مىخوانيم كه به نظر ما حق، ولى از ديدگاه او نادرست است و مسئله مورد نظر، از ديرباز ميان