67حَتَّى تُوقِعَهُ فِى دَفْعِ تَوْحِيدِ اللهِ وَ الإِلْحادِ فِى دِينِ الله. 1
گناهان، گمراهى را بر گنهكار مسلط مىنمايد تا آنجا كه گنهكار را به رد ولايت و امامت وصى رسول خدا و انكار نبوت پيامبر خدا(ص) وامىدارد و به همين منوال كار او به جايى مىرسد كه به گناه انكار يكتايى خدا و الحاد و كفر در دين خدا آلوده مىگردد.
همچنين روزى آدمى بر اثر گناهكارى او قطع مىشود؛ چنانكه امام باقر(ع) در كلامى ديگر مىفرمايد: «
إِنَّ الرَّجُلَ لَيُذْنِبُ الذَّنْبَ فَيُدْرَأُ عَنْهُ الرِّزْقُ » 2؛ «مردى گناهى را انجام مىدهد و در نتيجه روزى از او دور مىشود».
گناهكار از بلاهاى شبگير و ناگهانى نيز در امان نيست. امام على(ع) در اينباره هشدار مىدهد: «آدم گناهكار نبايد خود را از بلاهاى شبگير و حوادث ناگهانى ايمن بداند». 3
قطع باران، ويرانى خانه، حبس صد ساله در قيامت، خشم و لعن الهى، بلاهاى بىسابقه، پشيمانى، زلزله، فقر عمومى، اندوه، بيمارى و تسلط اشرار نيز از ديگر آثار شوم گناهان شمرده شدهاند. 4