65وقتى هواى فلان گناه را مىكند، هواى امثال آن را نيز مىكند. 1
15. سرمستى و بىخبرى
لذت بردن و شادمان شدن از گناه، باعث بزرگ شدن گناه و سخت شدن كيفر آن مىشود. آموزههاى روايى براى از بين رفتن اين ويژگى، پشيمانى زودهنگام پس از ارتكاب غافلانه گناه، نكات ارزشمندى را يادآور شدهاند. پيامبر اكرم(ص) مىفرمايد:
مَنْ أَذْنَبَ ذَنْباً وَ هُوَ ضَاحِكٌ دَخَلَ النَّارَ وَ هُوَ بَاكٍ. 2
كسى كه گناه كند و در آن حال خندان باشد، وارد آتش دوزخ مىشود در حالى كه گريان است.
امير مؤمنان على(ع) مىفرمايد:
مَنْ تَلَذَّذَ بِمَعَاصِي اللهِ أَوْرَثَهُ اللهُ ذُلاًّ. 3
كسى كه از گناه و نافرمانى خدا لذت ببرد، خداوند ذلّت را به جاى آن لذت به او مىرساند.
امام سجاد(ع) نيز روايات تأملبرانگيزى در اينباره فرمودهاند: «
لاخَيْرَ فِي لَذَّةٍ بَعْدَهَا النَّارُ » 4؛ «در لذتى كه بعد از آن، آتش است خيرى نيست».