136درهايش بسته شود و اسبابش قطع گردد، در توبه را مىگشايد و گناه را از بين مىبرد. اگر چنين كند، بر جادۀ حق قرار گرفته و به راه راست و گسترده حق، هدايت شده است.
براى حفظ نور قلب و سپيدى آن بايد از گناه پرهيز كرد. امام باقر(ع) در اينباره هشدار مىدهد:
ما مِنْ شَيْءٍ أَفْسَدَ لِلْقَلْبِ مِنْ خَطِيئَةٍ إِنَّ الْقَلْبَ لَيُواقِعُ الْخَطِيئَةَ فَما تَزالُ بِهِ حَتَّى تَغْلِبَ عَلَيْهِ فَيُصَيِّرَ أَعْلاهُ أَسْفَلَه. 1
براى دل، چيزى تباهكنندهتر از گناه نيست؛ زيرا دل، مرتكب گناه مىشود و بر اثر مداومت بر آن، گناه بر وى چيره مىگردد و وارونهاش مىكند.
آوردهاند كه جوانى نزد يكى از صالحان رفت و از وى خواست كه نصيحتش كند. عارف پذيرفت. روزى جوان و عارف از جنگلى مىگذشتند، عارف به جوان دستور داد كه نهال نورستهاى را از زمين بكند. جوان آن نهال را به آسانى از ريشه درآورد. چند قدمى كه رفتند، عارف به درخت بزرگى با شاخههاى بسيار اشاره كرد و گفت: اين درخت را نيز از جاى بركن! جوان به رغم كوشش بسيار، نتوانست. عارف گفت: اى جوان! بدان كه تخم هوا و هوس، شهوت، بغض، كينه، حسد، دشمنى، حرص، نفاق و همه بدىها، همين كه در دل اثر گذاشت، مانند آن نهال نورسته است كه مىتوانى به آسانى آن را از