124پىآمدهاى هواپرستى به اندازهاى شوم و دردناك است كه مىتواند دستآورد همه عمر انسان و حسنات و اعمال صالحش را به باد دهد.
امام صادق(ع) در سفارش نيكويى مىفرمايد:
لا تَدَعِ النَّفْسَ وَ هَوَاهَا فَإِنَّ هَوَاهَا فِي رَدَاهَا وَ تَرْكُ النَّفْسِ وَ مَا تَهْوَى داءُها وَ كَفُّ النَّفْسِ عَمَّا تَهْوَى دَوَاهَا. 1
نفس را با هوا و هوسها رها مكن؛ چرا كه هواى نفس سبب مرگ نفس است و آزاد گذاردن نفس در برابر اميال، درد آن است و بازداشتن آن از هوا و هوسهايش دواى آن است.
انسان هر اندازه كه پيرو خواستههاى نفسانى باشد به همان اندازه، از نيروى عقل و اراده فاصله مىگيرد. آدمى به دليل افراط در هواپرستى، سست اراده و بىاختيار مىشود و همه فضايل انسانى را از دست مىدهد.
سرچشمه همه گناهان از ديد اسلام، پيروى بىچون و چرا از هواى نفس است و پرهيزگار كسى است كه از دام هوا و هوس برهد. پيامبر اعظم، هوسگريزان را از شجاعان امت خويش مىشمارد: «
اشجَعُ النّاسِ مَن غَلَبَ هواهُ » 2؛ «شجاعترين مردم كسى است كه برخواستههاى نفسانى چيره شود».