174«نزد خداوند، هيچ بقعه‌اى محبوب‌تر از محل سعى نيست، زيرا هر گردنكشى را در آن خوار مى‌يابد.»
همچنين امام عليه السلام در حديثى ديگر حكمت سعى را چنين بيان فرمود:
«جُعِلَ السَّعْيُ بَيْنَ الصَّفَا وَ الْمَرْوَةِ مَذَلَّةً لِلْجَبَّارِينَ». 1«سعى واجب شده است براى خوار كردن جباران.»
«جبار» و «متكبر» دو اسم خداست، اين دو اسم مختص به ذات حق‌اند و احدى از انسان‌ها نبايد بر اين دو اسم، خود را شريك خدا كند. اگر روحيۀ تكبر، خود بزرگ بينى، عجب، عصيان و گردنكشى در كسى باشد، خداوند ريشۀ آن را با دو اسم خود مى‌خشكاند. خداى سبحان به خلق و خوى فرعونى نظر عنايت ندارد و با فرعون و فرعونيان تاريخ مبارزه‌اى سرسخت داشته است. اگر كسى خُلق فرعونى و روحيۀ سركشى داشته باشد، توحيد در جان او رخنه نكرده است؛ بنابراين، سعى، گردن گردنكشان را مى‌شكند و خُلق و خوى عصيان‌گرى را مى‌سوزاند.
4. سعى ابراهيم عليه السلام
يكى از حكمت‌هاى تشريع سعى و رمز و رازهاى وجوب آن، سعى ابراهيم است. على بن جعفر از امام كاظم عليه السلام دربارۀ سرّ سعى ميان صفا و مروه پرسيد امام پاسخ داد:
«جُعِلَ لِسَعْيِ إِبْرَاهِيمَ عليه السلام » ؛ 2«به خاطر سعى ابراهيم سعى ميان صفا و مروه قرار داده شده است.»