163ابراهيم عليه السلام در كنار مقام نبوت به درجۀ رفيع ولايت نايل آمد. نماز را بايد پشت سنگى به جا آورد كه جاى پاى توحيد و شهود است، تكه سنگى كه از روزگاران كار و تلاش، از صحراى بى‌آب و علف، از ناله‌هاى هاجر و اسماعيل و از جوشش آب زمزم خاطره‌ها دارد.

نماز پشت مقام ابراهيم عليه السلام به معناى قربانى كردن اسماعيل عليه السلام است.

بايد نزديك‌ترين افراد را به مسلخ عشق برد و به پاى او فدا كرد. در اين نماز بايد شهوت، مقام، منصب، نام، نشان، شهرت و دنيا را داد و به جاى آن عرفان و معرفت گرفت. اين نماز با ديگر نمازها متفاوت است در اين مكان پاك، انبيا نماز گزارده‌اند، اين مكان، محل نماز پيامبر صلى الله عليه و آله و اولياى خداست. در اين نماز، انسان با روحى جديد كلماتى تازه مى‌گويد، فريضه‌اى متفاوت به جاى مى‌آورد، در اينجا بايد يادى از قيام‌ها، ركوع‌ها و سجده‌هاى خورشيد كرد؛ خورشيدى كه ما از نگاه به او محروميم و از ديدار او غايب.