130اين‌كه با پاى برهنه به مطاف برود، كه هر يك از آنها سرّى دارد.

يكى از مهم‌ترين مستحبات و آداب به هنگام طواف دعاست. اين دعاها مضامين بلندى دارند؛ طواف كننده به خدا عرض مى‌كند ما بندگان توايم، پيشانى ما در قبضۀ قدرت توست، اگر ما را عذاب كنى به سبب گناهان ماست و اگر ما را ببخشى به سبب رحمت توست... زائر در طواف مى‌گويد ¹:

«اللَّهُمَّ إِنِّي إِلَيْكَ فَقِيرٌ وَ مِنْ عَذَابِكَ خَائِفٌ مُسْتَجِيرٌ، اللَّهُمَّ لاَ تُبَدِّلْ اسْمِي وَ لاَ تُغَيِّرْ جِسْمِي...» ؛ ²«خدايا به تو نيازمندم و بيمناك و پناهنده‌ام، نامم را عوض مكن و جسمم را تغيير مده.»

و چون در دور هفتم به آخر كعبه رسيد دستانش را مى‌گستراند و صورت و شكم خود را به كعبه مى‌چسباند و مى‌گويد:

«اللَّهُمَّ الْبَيْتُ بَيْتُكَ وَ الْعَبْدُ عَبْدُكَ وَ هَذَا مَقَامُ الْعَائِذِ بِكَ مِنَ النَّارِ» ؛ ³«خدايا! خانه خانۀ توست و بنده، بندۀ تو و اينجا جايگاه پناه‌آورندۀ به تو از آتش است.»

همچنين طواف، واجباتى نظير طهارت دارد كه لطايف عرفانى آن‌ها گذشت. از جمله واجباتى كه در طريقت طواف دخالت دارد، ابتدا كردن و ختم نمودن به حجرالأسود است. چنان‌كه بايد طواف داخل مطاف باشد و مطاف فاصلۀ ميان ركن و مقام ابراهيم است. از سوى ديگر امورى مثل ملتزم، حطيم، مستجار، حجر اسماعيل، و ركن يمانى داخل طواف است. از اين رو شايسته است اسرار هر يك را بر شمرد: