103وَ يُفْتَقَرُ إِلَيْكَ لَبَّيْك، لَبَّيْكَ مَرْهُوباً وَ مَرْغُوباً إِلَيْكَ لَبَّيْك، لَبَّيْكَ إِلٰهَ الْحَقّ‌ِ لَبَّيْك، لَبَّيْكَ ذَا النَّعْمٰاءِ وَ الْفَضْلِ الْحَسَنِ الْجَمِيلِ لَبَّيْك، لَبَّيْكَ كَشّٰافَ الْكُرَبِ الْعِظٰامِ لَبَّيْك، لَبَّيْكَ عَبْدُكَ وَ ابْنُ عَبْدَيْكَ لَبَّيْك، لَبَّيْكَ يٰا كَرِيم لَبَّيْكَ» ؛

«لبيك، لبيك، اى صاحب والايى‌ها لبيك، لبيك اى فرا خواننده به خانۀ امن، لبيك، لبيك اى آمرزندۀ گناهان، لبيك اى شايستۀ لبيك گويى، لبيك، لبيك اى صاحب شكوه و بزرگوارى، لبيك، لبيك آغاز و بازگشت به سوى توست، لبيك، لبيك تو بى نيازى و ديگران به تو محتاج، لبيك، لبيك ديگران از تو بيم دارند و به تو مشتاق‌اند، لبيك، لبيك اى خداى حق، لبيك، لبيك اى صاحب نعمت و بخشش نيكوى زيبا، لبيك، لبيك اى برطرف سازندۀ گرفتارى‌هاى بزرگ، لبيك، لبيك منم بنده‌ات و فرزند دو بنده‌ات، لبيك اى بزرگوار، لبيك.»