82آمده است.
بعد از دوران پيامبر اكرم(ص) نيز اثرى از حائر، ديده نمىشود؛ مثلاً هنگامى كه اميرمؤمنان على(ع) در راه صفيّن، از كربلا عبور مىكند و با توقف و يادآورى شهادت امام حسين(ع) و يارانش در آن سرزمين، اشك مىريزد؛ نامى از حائر و حير، به ميان نمىآيد. اگر يك گام تاريخى ديگر برداريم و به واقعه عاشورا نزديك شويم، ملاحظه مىكنيم كه امام حسين(ع)، وقتى به حدود كربلا رسيد و نقطه به نقطه را در جستوجوى آن كاويد و نام يكايك آبادىهاى منطقه را، جويا شد و نينوا، غاضريّه، شفيه، عقر، كربلا و غير اينها را براى حضرت برشمردند؛ يادى از حائر و حير در شمار آن اسمهاى گوناگون، مطرح نگشت.
پس از آن و از تاريخ فرود آمدن امام حسين(ع) در كربلا؛ يعنى روز دوّم محرم سال 61هجرى، تا روز دهم آن، كه روز عاشورا و مصادف با شهادت آن حضرت است، هيچ گونه يادى يا دستِكم اشارهاى، هر چند ظريف و غير ملموس به نام حائر، در ميان اخبار و احاديث مربوط به اين روزگار، صورت نگرفته است. از آن به بعد و از لحظۀ حركت اسيران و غارتشدگان خاندان امام حسين(ع)، از كربلا به كوفه و از كوفه به شام و سپس بازگشت آنان از شام به سوى مدينه و عبور ايشان، از سرزمين كربلا نيز ذكرى يا اشارهاى به نام حائر، به جاى كربلا و نيز در ميان تمام اخبار و احاديث مربوط به اين مدت از زمان، به چشم نمىخورد.
پس از آن نيز هرگاه ما ديدگان خود را از رويدادهاى تاريخى، به روايات دينى متوجه سازيم، خواهيم ديد كه اخبار واحاديثى كه از امام سجّاد و امام باقر (ع)، راجع به قبر امام حسين(ع) و فضيلت زيارت آن حضرت، يا موارد ديگر به دست ما رسيده، هيچ اشاره و ايمايى به نام حائر يا حير، در آنها نيامده است.
اكنون حوادث و رويدادهاى سال 114 هجرى قمرى؛ يعنى زمان شهادت