71ساختمانهاى قديمى اطراف آن، اعّم از رواقها، قتلگاه، خزانه و... حائر است. علامه مجلسى(قدس سره) گفته است: نزد اين جانب، مشهور اين است كه مجموع صحن قديم، تا پيش از توسعۀ دولت صفوى، حائر مىباشد و براى اثبات ديدگاه خود، به اخبار و احاديثى استدلال كرده كه از جمله مىگويند: وقتى داخل حائر شدى، مىايستى و مىگويى... سپس كمى راه مىروى و هفتمرتبه الله اكبر مىگويى؛ آنگاه مقابل قبر مطهر مىايستى و مىگويى... تا اينكه گفته است: سپس كمى راه مىروى و مىگويى... تا اينكه آورده است: آنگاه دستهاى خود را بلند مىكنى و بر قبر شريف مىگذارى و از اين قبيل روايات كه در آنها، دستور به دو مرتبه راه رفتن و قدمهاى كوتاه برداشتن بعد از ورود به حائر، به چشم مىخورد و بر نوعى توسعه در حائر، دلالت دارد و اين ديدگاه، قوى و استوار است و اصل مسئله اقامۀ نماز در آنجا، آن را تأييد مىكند كه خود حاكى از نوعى توسعه، در حائر مقدس مىباشد. امّا اندازه و آنچه در اين خصوص از منابع تاريخى و حديثى به دست ما رسيده، مبهم و نامعلوم است و احتياط اين است كه در اندازه حائر، به روضۀ مقدسه اكتفا نماييم. 1چون اندازه حائر و نقل دقيق آن از ميان ديدگاههاى مختلف روشن نشده است، ازنظر آيت الله شيخ جعفر شوشترى، درستتر اين است كه بر مساحت مورد اتفاق همه كه عبارت از روضۀ مقدسه و همان داخل شبستان شريف است، اكتفا شود و اين سخن قهراً، به اصل تعيين اندازه حائر در دوران امام صادق(ع)، مربوط مىشود و بازگشتن به جاى اوّل است.