57يا اينكه حرم با رويكردى ديگر و از نگاه تحليلى گروهى تحليل‌گر، مجموعۀ منطقه‌اى است كه زمين‌هاى آن، در هم آميخته و خاكش با خون امام حسين(ع)، عجين گشته و در نتيجه، اين احترام و معنويت را به دست آورده است. اين، از آن روست كه آوردگاه امام حسين(ع) و جايى كه خون پاك آن حضرت ريخته شده، در وسط دايره حرم قرار داشته و ابتدا، خاك ميدان با اين خون پاك در آميخته، سپس ذرّات اين تربت بر اثر عوامل طبيعى، نظير باد و طوفان و باران و جويبارها و درگذر زمان، به اطراف اين منطقه در حالى كه ذراّت آن خون شريف و پاكيزه را به همراه داشته، پراكنده شده است و با مخلوط شدن ذرّات خون، با خاك سراسر آن منطقۀ دايره شكل، تمام منطقه - على‌رغم اختلاف نظر در متراژ آن - به حرم امن و حريم قبر امام حسين(ع) مبدل گرديده و حرمت و قداست خاصّ خود را به دست آورده است؛ چه اينكه خاكش با تربت آوردگاه امام حسين(ع)، درآميخته و خون آن حضرت - چنان‌كه مى‌دانيم - مقدس است، چون از خون پيامبر خدا(ص) مى‌باشد. ¹به هر حال منشأ تفكيك ميان حرم و حائر، نزد راويان خبر و حديث، اصولاً به يك حقيقت تاريخى باز نمى‌گردد؛ بلكه به يك مسئلۀ دينى - عبادى صرف، پيرامون نماز مسافر مربوط مى‌شود كه كجا بايد، نماز خود را شكسته به جاى آورد و كجا مخير ميان قصر و اتمام است.

البته مسئله اقامه نماز مسافر به صورت كامل، مربوط به چهار محّل است، دو محلّ آن، مكّه و مدينه است كه تقريباً به اتفاق آراء ²، واجب است كه مسافر نماز خود را كامل به جاى آورد. وجوب اقامۀ نماز مسافر به صورت كامل در تمام بلدالحرام (مكه معظمه)، چه داخل مسجد الحرام و چه بيرون آن، به‌خاطر آن است