54چهار طرف قبر مىباشد؛ چنانكه در روايت منصور بن عباس از امام صادق(ع)، آمده است كه فرمود: «حريم قبر امام حسين(ع)، پنج فرسخ از چهار طرف قبر است». 1
ولى بعضى اين قول را ضعيف شمرده، براى نماز گزار در آن مانند اقامه نماز در غير حائر، قائل به نماز شكسته مىباشند.
به منظور تعيين حائر، جهت اقامۀ نماز به صورت كامل، به جز معتبر شمردن بيست و پنج ذراع از هر طرف قبر مطهر، بر اساس بالاترين ميزان اندازهگيرى، چارهاى وجود ندارد كه به محدوده ساختمان اصلى حائر، باز مىگردد و حائر با اين ويژگى، دقيقاً همان محدودهاى است كه ابن ادريس در قرن ششم هجرى، مطرح كرده و گفته است: «منظور از حائر، محلّى است كه ديوارهاى حرم و مسجد، آن را در ميان گرفته است».
ديوار پيرامون حائر در زمان ابن ادريس - كه در سال 598 ه از دنيا رفته - ، همان ديوارى است كه ابومحمّد حسن، پسر مفضّل، پسر سهلان رامهرمزى وزير سلطانالدوله، پسر بويه ديلمى، در سال 407 ه 2 و بعد از آتشسوزى مهيبى كه بر اثر افتادن دو شمع بزرگ در حرم امام حسين(ع) روى داد، ساخته بود.
اين ديوار به گواهى شواهد و قرائن، بر شالوده ساختمانى كه عضدالدوله، فناخسرو، پسر بويه ديلمى در سال 372 ه ساخته بود، استوار گرديد و اين عمارت خود بر شالودهاى استوار بود كه در ساخت و سازهاى پيشين، توسط «داعىصغير» حاكم طبرستان بعد از برادرش «داعىكبير» در سال 283 ه و نيز بناى منتصر عباسى در سال 247 ه و عمارت دوران امين و مأمون، بعد از هارون الرشيد و بالاخره