188و در بعضى، بيشتر است تا جايى كه از چند برابر وقوف در مكه مكّرمه، فراتر مىرود؛ به گونهاى كه در اين شهر بزرگ و وسيع، جاى پا نهادن پيدا نمىشود.
كثرت جمعيّت خارقالعاده و اتفاقى در بعضى از اوقات سال، ظاهراً دستاويز حكومت قرار گرفته تا دست به توسعۀ خيابانهاى اطراف حرم بزند و به تخريب خانهها و املاك مردم تا مسافتهاى دور، و نيز حوزههاى علميّه و مساجد و مراكز دينى - عبادى و حتى آثار باستانى متعلق به حائر مقدس بپردازد.
با تخريب آنها، كربلا اكنون ديگر آن جايگاه بلند و والاى علمى را كه در طول ساليان گذشته و آرام آرام از رهگذر اقدامات زمامداران سابق، همچون دولت آل بويه در خلافت بنى عباس، دوران جلايريان و سپس حكومت صفويان و بالاخره قاجاريان در دوران اخير به دست آورده بود - كه همگى حائر مقدس را با آثار معمارى و مراكز علمى و مدرسههاى دينى - اسلامى، توسعه داده بودند - از دست داده است. چه اينكه تمام اين ابنيه و آثار، يكباره و به دست عبدالرسول خالصى كه پرچم كربلا را غصب كرده است، در ماههاى اول سال جارى و به بهانۀ سروسامان دادن به اوضاع و احوال حائر و تأمين رفاه زائران، در معرض چپاول و تخريب قرار گرفت.
در طول مدّت تخريب، هيچگونه توجهى به حفظ آثار باستانى ارزشمند، صورت نگرفت. گويا اين جماعت، به خانههايى از گِلْ زدهاند، نه آثار باستانى بسيار با ارزش. البته، ناتوانى در ارزيابى تاريخ و هنر، موجب اين اقدام نابخردانه شده است، زيرا - حسب ظاهر - توسعه خيابان با پرهيز از تحميل اين ضرر و زيان جبران ناپذير به حائر حسينى نيز امكانپذير بوده است. به اين صورت كه خيابان را به فاصله بيست متر از ديوار صحن مقدس، توسعه مىدادند تا هم گنجايش خيابان، بيشتر مىشد و مقصود، حاصل مىگرديد و هم متعلقات حائر مقدس، محفوظ مىماند.
جالب اينجاست وقتى كه از مجرى طرح پرسيديم چرا خيابان را از بعداز منطقه