132حضرت فرمود: خداى متعال برگريهات، رحمت آورد. آگاه باش كه تو، البته از كسانى هستى كه اهل ناله و زارى، براى ما مىباشند و در شادى ما شاد و در غم و اندوه ما، اندوهگين و براى ترس و بيم ما، خوفناك و در آسايش ما، آسودهاند. 1اين ترس و بيم كه در عمق جان زائران نفوذ كرده، دلهاى آنان را آكنده بود، به زودى و با صدور روايات امام صادق(ع)، جاى خود را به آرامش و آسايش داد؛ رواياتى كه بر زيارت امام حسين(ع)، تأكيد داشت و شوق زيارت را جايگزين ترس شديد، از دستگاه مخوف بنى اميّه و مزدوران آنها نمود.
بعد از پخش و انتشار اين روايات، مردم با شيفتگى و اشتياق روز افزون، رهسپار زيارت مىشدند. اين روايات در سراسر جهان اسلام، بازتاب يافت و زبانها و قلمها، آنها را از شهرى به شهر ديگر منتقل مىكردند. در نتيجه همتها را برانگيخت و جانهاى شيفته را از راههاى دور و نزديك مثل اطراف و نواحى جزيرۀ العرب و سرزمين ايران به زيارت گسيل داشت، در حالى كه لازم بود، رنجها و سختىهاى فراوانى را در اين راه، تحمل كنند و همواره تا مراجعت به وطن خود، ترسان و هراسان باشند. از جملۀ اين روايات، حديثى است كه ابن بكير ارجانى از مردم جنوب ايران از امام صادق(ع) نقل كرده و گفته است:
به آن حضرت عرض كردم: اينجانب در ارجان، ساكنم و همواره قلبم، بر سر زيارت قبر جدّ بزرگوارتان با من، در ستيز است. هنگامى كه به قصد زيارت از وطن خارج مىشوم، از خليفه و جاسوسان و مزدوران او، پيوسته در بيم و هراسم تا زمانى كه باز مىگردم. آن حضرت فرمود: اى پسر بكير! آيا دوست ندارى خداى متعال تو را در راه ما، ترسان ببيند؟ آيا نمىدانى، هركس به خاطر ما ترسان گردد، خداى متعال او را در سايۀ عرش خود، جاى مىدهد و امام حسين(ع)، هم سخنش