125
فصل چهارم:حائر و اوضاع و احوال عمومى آن در دوران نخست
در دوران بنى اميّه، راههاى كربلا از همه طرف در محاصرۀ استحكامات نظامى مجهّز و محافظين و نگهبانان مسلّح و ورزيدهاى قرار داشت كه مانع رسيدن زائرين به آن مىشدند. زائرى كه با دستگاه بنىاميّه مخالفت مىكرد، بيشتر وقتها خود را در معرض شكنجههاى گوناگون و حتّى مجازات قتل و مرگ، قرار مىداد. از سويى ورود به حائر، بسيار سخت بود؛ زيرا نگهبانان، رفت و آمد در اطراف آن را با نهايت دقّت و سختگيرى، تحت نظر داشتند تا جايى كه هيچ كس از زائرين و واردين، از ديد آنها پنهان نبود؛ مگر اينكه از بيراههاى مانند غاضريه يا نينوا - چنانكه بعداً خواهيم ديد - داخل مىگشت.
همين ترس و وحشت از محافظين، مانع بزرگى بر سر راه رسيدن به حائر در روزگار گذشته به شمار مىرفت. علّت جلوگيرى از زيارت حائر، معلوم و كاملاً طبيعى بود، چه اينكه توجّه و هجوم مردم به زيارت قبر دستهگل پيامبر خدا(ص)، اصولاً با سياست دولت بنى اميّه مغايرت داشت و حتى موجوديت اين دولت فاسد را تهديد مىكرد. دولتى كه ديروز، مرتكب جرم سنگين جنگيدن با آن حضرت و