107

فصل دوم:حائر و جايگاه والاى آن در دين مبين اسلام

امامان معصوم(عليهم السلام) و نيز شيعه، به پيروى از آن بزرگواران در هر عصر و دوره‌اى، براى حائر مقدس و زيارت آن، اهمّيت فراوانى قائل بودند و مردم را به زيارت حائر، حتى اگر شده يك‌بار در طول زندگى، ترغيب، تشويق و تشجيع مى‌كردند. از اين روى براى اين زيارت، ثواب و پاداش فراوانى نزد خداى متعال برمى‌شمردند. البتّه روايات زيادى از امامان معصوم(عليهم السلام) و به طور عمده از امام سجاد، امام باقر، امام صادق و امام هادى(عليهم السلام)، در اين خصوص وارد شده است.

از جمله اين روايات، روايتى است كه در فضيلت كربلا و قداست آن از امام سجّاد حضرت على بن الحسين(ع)، نقل شده كه فرمودند: «خداى متعال زمين كربلا را، حرم امن مبارك قرار داد، پيش از اينكه زمين كعبه را حرم قرار دهد...» ¹ مثل اين روايت، حديثى است كه از ابوجعفر امام محمدباقر(ع)، نقل شده كه:

خداى متعال زمين كربلا را بيست و چهار هزار سال قبل از خانۀ كعبه آفريد و به آن قداست و فرخندگى عطا كرد؛ بنابراين، قبل از آفرينش آفريدگان، همچنان مقدس و مبارك بوده و همواره، چنين خواهد بود تا اينكه خداى متعال آن را