44 اَلْمَرِيضِ حَرَجٌ ¹ و نصّ نبوى: «رُفِعَ عَنْ أُمَّتي تِسْعَةٌ... وَمٰا يضْطرُّونَ إِلَيهِ» ²، رفتار نموده و تبعۀ يك دولت اسلامىِ دوست خود را در موقعى كه ميهمان و در پناه او بوده‌است، دست بسته گردن زده و به حال همسر بيچارۀ او ابداً رحم و شفقتى ننموده است.

عجب‌تر آنكه وزارت امور خارجۀ سعودى براى پرده‌پوشى اين امر فجيع، استدلال به آياتى از قرآن كريم نموده و آيۀ شريفۀ:

... وَ مَنْ يُرِدْ فِيهِ بِإِلْحٰادٍ بِظُلْمٍ نُذِقْهُ مِنْ عَذٰابٍ أَلِيمٍ ³ و ... إِنَّمٰا جَزٰاءُ الَّذِينَ يُحٰارِبُونَ اللّٰهَ وَ رَسُولَهُ... ⁴، را مدرك و مجوّز اين عمل قرار داده در حالتى كه در هيچيك از تفاسير معتبره، اشعارى به آن نيست كه عمل ناشى از شخص مقتول، منطبق با مدلول اين دو آيه باشد.

مطلب ديگر يادداشتِ دولت سعودى كه موجب تعجّب گرديده و سوء نيّت مأمورين وابسته را مسلّم مى‌دارد، اين اظهار آنها است كه قبل از ورود بعضى از حجاج ايرانى، بيت اللّٰه تميز و مصون از هر امر ناشايسته‌اى بوده و پس از ورود عده‌اى از حجاج ايرانى به مكه، مسلمين در خانۀ خدا، مستخدمين حرم قاذوراتى در اطراف حرم مشاهده نمودند!