45و هرگز زيارت و استمداد و توسل به كسانى كه در پيشگاه خدا آبرو و احترامى دارند را در بر نمىگيرند.
شيخ عبداللَّه بن جبرين در كتاب «مجموع فتواى، ج6» مىنويسد:
«اگر اجراى حدود الهى با يك شبهه رفع مىشود، قهراً تكفير كردن ديگرى سزاوارتر به رفع آن است. بدينجهت امام مالك مىگويد: اگر 99 درصد احتمال كفر كسى را مىدهيد و يك درصد احتمال ايمان وجود دارد، به خاطر حسن ظنّ به مسلمان، بايد عمل او را بر مؤمن بودن حمل نمود.»
با توجه به آنچه از آيات، روايات و گفتار فقهاى بزرگ مذاهب شيعه و اهلسنت بيان شد، اين پرسش مطرح است كه چرا فتواى تكفير به وسيلۀ برخى از وهابىها (البته بسيارى از علماى وهابى اين فتوا را نپذيرفتهاند) صادر مىشود و قتل مسلمانان را مباح مىشمارند؟ تمام مسلمانان شيعه و سنى را به داورى دعوت مىكنم كه آيا چنين فتوايى، مطابق قرآن و سنّت و مذاهب است يا مخالف آن؟ اگر مخالف است، به چه انگيزهاى چنين فتوايى صادر مىشود؟ آيا صدور فتاواى تكفير، به معناى كنار گذاشتن قرآن و سنّت نيست؟ آيا اين فتوا به سود كسانى است كه فتوا دادهاند يا به ضرر آنان؟ چه كسانى از