28مىشود و از غير خدا كمك مىخواهد. خداى بزرگ انسانها را به گونهاى آفريده كه به ديگران نياز دارند و نيازمندى، انسان را به كمك و خواندن آنان مىطلبد. پس بنابر ديدگاه وهابيان، خود آنان نيز مشرك خواهند بود. در صورتى كه ديدگاه صحيح اين است كه اگر غير خدا را به صورت مستقل بخوانيم، به گونهاى كه آن غير را در مقابل و يا به جاى خدا قرار دهيم و بگوييم اين افراد خواه زنده يا مرده بدون اذن الهى اين كار را انجام مىدهند، شرك است.
بنابراين، اين عقيده كه واسطه اسبابى است كه خداوند آنها را براى رفع مشكلات و نيازها آفريده، نه تنها شرك نيست بلكه عين توحيد است. پس ادّعاى وهابيان مبنى بر اين كه تمام فرقههاى مخالف خودشان را كافر، مشرك و اهل بدعت مىدانند مخالف قرآن، سنت، عقل و عرف مىباشد.
سيد كاظم طباطبايى يزدى، از علماى بزرگ شيعه مىگويد:
«كافر كسى است كه منكر ألوهيت يا توحيد يا رسالت يا امرى ضرورى از ضروريات دين شود. البته انكار ضرورى دين، در صورتى موجب كفر مىشود كه توجه به ضرورى بودن آن داشته باشد، به گونهاى كه انكار آن، به انكار رسالت بازگردد. 1