60نجوا مىپرداختند. اين كار علاوه بر آنكه وقت رسول خدا(ص) را مىگرفت، موجب امتيازى براى اغنيا و نگرانى براى فقرا مىگشت، در اينجا بود كه آيۀ نجوا نازل گرديد و به مؤمنان دستور داد كه قبل از ملاقات خصوصى با پيامبر(ص)، صدقهاى به مستمندان بپردازند، اما اغنيا از نجوا خوددارى كردند و در نتيجه صدقهاى هم پرداخت نگرديد. تا آنكه آيۀ ديگرى نازل گرديد كه (B أَ أَشْفَقْتُمْ أَنْ تُقَدِّمُوا بَيْنَ يَدَيْ نَجْوٰاكُمْ صَدَقٰاتٍ ...) يعنى آيا ترسيديد (فقير شويد) كه از دادن صدقات قبل از نجوا خوددارى كرديد؟ و با اين آيه، آيۀ قبل نسخ گرديد. 1آنچه در مورد آيۀ نجوا اهميت دارد، آن است كه تنها كسى كه به آيۀ نجوا عمل كرد امير مؤمنان على(ع) بود. بنا بر آنچه طبرى آورده است على(ع) خود فرموده است آيهاى در كتاب خدا وجود دارد كه احدى قبل از من به آن عمل نكرده و احدى هم بعد از من به آن عمل نخواهد كرد و آن اينكه من يك دينار داشتم و آن را به ده درهم تبديل كردم و هر زمان مىخواستم با رسول خدا(ص) نجوا كنم، درهمى را صدقه مىدادم. 2با توجه به اين حديث، عمل به آيۀ نجوا يكى از