139ميرزا در جهت هنر شعر نيز صاحب نظر بود، شعر مىگفت و شاعران را دوست مىداشت. «كان اديبا يحبّ الشعر و انشاده» 1 به شاعران متعهد اهميّت مىداد؛ از اين روى، شاعران از هر سو آهنگ سامرا كردند و بازار ادب و شعر در عصر وى، رواج يافت و قصايد بلند ادبى سروده شد، و از نقباءالبشر نقل مىكند كه: «ميرزا، شعر را دوست داشت و بر آن جايزه مىداد، از اين روى شعراى عرب و عجم، از هر سو، آهنگش كردند و بازار ادب در عصر وى رواج يافت. و ميرزا به اكرام شاعران شهرت يافت». 2نويسندۀ مقاله سپس اضافه مىكند:
«در آن عصر، گرچه مجالس شعرى و ادبى در نقاط مختلف عراق، چون بغداد و حلّه و نجف، وجود داشت، ولى تجليل از شعر و شركت در مجالس ادبى، از جانب مرجعى بزرگ، چون ميرزاى شيرازى، بسيار نادر بود، اهتمام ميرزا،موجب شد كه علما بيش از پيش به شعر روى آورند و طبع شعرى خود را تقويت كنند.»
و در ادامه از علماى بزرگى نام مىبرد كه طبع شعر داشته و از شاگردان ميرزاى بزرگ بودند و شاعران