106كشندگان امام حسين(ع) قيام كند پيش از هر چيز او را كه رئيس قبيلۀ نخع و جنگاورى دلير و شجاع بود به همراهى خويش خواند و با يارى او و در سايۀ رشادتهاى او توانست دمار از روزگار ابن زياد و ديگر جانيان فاجعه كربلا درآورد.

ابراهيم اشتر در عاشوراى سال 67ق. درست پس از گذشت شش سال از شهادت امام حسين(ع)، در حوالى شهر موصل، پس از جنگ جانانه‌اى كه ميان او و سپاه شام درگرفت به ابن زياد و حصين بن نمير و شراحيل بن ذى الكلاع و ابن حوشب و غالب بن باهلى و ... دست يافت و آنها را به سزاى اعمال بسيار ننگين‌شان رسانيد و با اين كار چشم شيعيان را روشن و دل امام سجّاد(ع) و اهل بيت را شاد كرد. ¹سرانجام در جنگى كه ميان سپاهيان شام و لشگر مصعب بن زبير درگرفت ابراهيم اشتر توسط نيروهاى شامى كشته شد، سربازان اموى پيكرش سوختند و سرش را پيش عبدالملك مروانى بردند.

در حقّ ابراهيم اشتر حرفها زياد و سخن بسيار است و ما به نقل دو سخن بسنده مى‌كنيم:

«ابراهيم اشتر يكى از نيكنامان شيعه و از دلاوران تاريخ تشيّع است، وى در انتقام كشيدن از كشندگان امام حسين(ع) و يارانش شجاعت و حرارت زيادى از خود نشان داده بود.» ²