94
فَسَوْفَ يَأْتِي اللّهُ بِقَوْمٍ يُحِبُّهُمْ وَيُحِبُّونَهُ ؛ 1
«به زودى خدا قومى را كه بسيار دوست دارد و آنها نيز خدا را دوست دارند (به نصرت اسلام) برانگيزد.»
در تفسير مجمع البيان و برخى تفاسير ديگر، آمده است كه تفسير اين آيۀ شريفه را از پيامبر اسلام(ص) پرسيدند. پيامبر دستش را بر دوش «سلمان فارسى» زد و فرمود:
«هذا و ذووه»؛
«مراد، اين مرد و همميهنانش هستند.»
سپس فرمود:
«لو كان الدين معلقاً بالثريا لتناوله رجال من أبناء فارس»؛ 2
«اگر دين از ستارۀ ثريا آويزان شده باشد، مردانى از اهل فارس به آن دست مىيابند.»
آيۀ ديگر، كلام خداوند در سورۀ محمد(ص) خطاب به برخى مسلمانان عرب است كه پيامبر را آزار داده بودند:
وَإِن تَتَوَلَّوْا يَسْتَبْدِلْ قَوْمًا غَيْرَكُمْ ثُمَّ لَا يَكُونُوا أَمْثَالَكُمْ ؛ 3
«و اگر شما روى بگردانيد، خدا قومى غير شما - كه مانند شما (بخيل) نيستند - به جاى شما پديد آرد.»