90كردند و خود از منكر دست كشيدند.
آن حضرات، در راه خداوند آنچنان كه شايستۀ حضرت حق است جهاد كردند تا توانستند عموم را به راه الهى دعوت كنند و واجبات الهى را بر مردم بيان كنند و حدود الهى را در جامعه اجرا كنند و آيين او را نشر دهند و سنتهايش را مرسوم سازند و در نتيجه، رضايت خداوند را كسب كردند و خود تسليم قضاى حضرت حق شدند و پيمان خود را با پيامبران قبلى به درستى انجام دادند.
حرمهاى آن حضرات
از همين روى خداى متعال، مقام آنان را پس از مرگشان، همچون مقام آنان در روزهاى حياتشان قرار داده است:
فِي بُيُوتٍ أَذِنَ اللَّهُ أَن تُرْفَعَ وَيُذْكَرَ فِيهَا اسْمُهُ يُسَبِّحُ لَهُ فِيهَا بِالْغُدُوِّ وَالآصَالِ * رِجَالٌ لاتُلْهِيهِمْ تِجَارَةٌ وَ لا بَيْعٌ عَن ذِكْرِ اللَّهِ وَإِقَامِ الصَّلاةِ وَإِيتَاء الزَّكَاةِ يَخَافُونَ يَوْمًا تَتَقَلَّبُ فِيهِ الْقُلُوبُ وَالأَبْصَارُ ؛ 1
«در خانههايى كه خدا رخصت داده كه آنجا رفعت يابد و در آنها ذكر او شود و صبح و شام تسبيح و تنزيه ذات پاك او كنند؛ پاكمردانى كه هيچ كسب و تجارتى آنان را از ياد خدا و بپاداشتن نماز و دادن زكات غافل نگرداند و از روزى كه دل و ديدهها در آن روز حيران و مضطرب است ترسان و هراسانند.»