44حضرت على(ع) در موارد متعددى با او مشورت كرد كه از جملۀ آنها، گماشتن محمد بن ابى بكر به استاندارى مصر بود. عبدالله بن جعفر در اين مشورت نظر مثبت خود را اعلام كرد و امام(ع) نيز مطابق نظر او، محمد بن ابى بكر را والى آن سرزمين قرار داد.
پس از شهادت امام على(ع) و انتقال امامت و خلافت به فرزندش امام حسن(ع)، عبدالله بن جعفر هميشه همراه و در كنار آن حضرت بود؛ چه در زمان جنگ با معاويه و چه در زمان صلح، كه اين موضع نشانگر نهايت محبت او به امام حسن(ع) مىباشد.
عبدالله بن جعفر با امام حسين(ع)
هنگامى كه امام حسين(ع) تصميم گرفت به سوى كوفه حركت كند، عبدالله بن جعفر به همسرش حضرت زينب(عليها السلام) اجازه داد در اين مسافرت، همراه و همسفر برادرش حسين(ع) باشد و به فرزندانش محمد و عون نيز دستور داد براى يارى امام و دايىشان حسين(ع) در نهضت مقدسى كه آغاز كرده بود، با او همراه شوند. آنان در صحنۀ كربلا در ركاب حضرت جنگيدند و شربت شهادت نوشيدند.
اما مادرشان زينب(عليها السلام) پس از شهادت برادرش امام حسين(ع) نقش خود و وظيفۀ سنگينى كه بر دوشش قرار گرفته بود را با خطبۀ بليغ و موضع گيرىهايش - كه تاريخ آنها را جاودانه كرده است - به انجام رساند؛ و به حق در نهضت مقدس كربلا، شريك امام حسين(ع) گرديد.