35

حضرت زينب، راوى خطبه مادرش

زينب كبرى(عليها السلام) تمامى ماجراهاى حين وفات پيامبر اسلام(ص) و حوادث پس از آن را به چشم ديده است. احتمال مى‌رود كه ايشان عليرغم صغر سنّش، به جهت نبوغ زودرسى كه داشت، آن‌ها را درك كرده باشد.

داستان‌هايى از ايشان نقل شده است كه شاهد نبوغ فوق‌العادۀ اوست؛ از جمله آن‌كه زينب در زمان كودكى، روزى در آغوش پدرش نشسته بود و پدر، مهربانانه، با او صحبت مى‌كرد و به او گفت: دختركم! بگو «يك». زينب گفت: «يك»؛ پدر گفت: بگو «دو»، زينب اندكى ساكت شد و گفت: پدر جان! با زبانى كه يك گفته‌ام، نمى‌توانم دو بگويم. امام(ع) او را به سينه چسباند و ميان چشمانش را بوسيد. ¹

براى اثبات نبوغ آن بانو، شاهدى گوياتر از نقل خطبۀ مشهور حضرت زهرا(عليها السلام) وجود ندارد؛ چرا كه ايشان در آن زمان - مطابق آن‌چه به عنوان تاريخ ولادتش پذيرفتيم - بيش از پنج سال نداشته است! ²