210گريۀ ملائكۀ آسمان براى زينب(عليها السلام)
مرحوم آيت الله سيد نورالدين جزايرى (متوفى 1348 ه .ق) در كتاب الخصائص الزينبيه آورده است كه عالم دانشمند و محدث خبير شيخ محمد باقر قاينى، صاحب كتاب كبريت الأحمر در كتاب كشكول خود به نام «سفينة القماش» مىنويسد:
در عصرى كه در نجف اشرف به تحصيل علوم حوزوى اشتغال داشتم در آنجا سيدى زاهد و پرهيزكار بود كه سواد نداشت، روزى در حرم حضرت على(ع) به زيارت مرقد حضرت مشغول بود، ديد يكى از زائران ترك زبان، گوشهاى از حرم نشست و مشغول تلاوت قرآن شد، اين سيد جليل احساساتى شد و به خود گفت: آيا سزاوار است كه ترك و ديلم، قرآن، كتاب جدت را بخوانند و تو بى سواد باشى و از خواندن آيات قرآن محروم بمانى؟! او از روى غيرت و همّت قسمتى از اوقاتش را در سقايى (آبرسانى) صرف كرد تا مخارج زندگىاش را تأمين كند، و قسمت ديگر را به تحصيل علوم پرداخت و كم كم ترقى كرد تا به حدى كه در درس خارج آيت الله العظمى ميرزا محمد حسن شيرازى (ميرزاى بزرگ، متوفى 1312 ه .ق) شركت مىكرد و به درجهاى رسيد كه احتمال مىدادند به حدّ اجتهاد رسيده است. اين سيد جليل و پارسا براى من چنين نقل كرد:
در عالم خواب، امام زمان، حضرت ولى عصر(عج) را ديدم، بسيار