109حالى كه پيكرش آغشته به خون سر مقدسش بود و شهادت امام حسن(ع) در اثر مسموميت، كه در مقابل حضرت زينب كبرى(عليها السلام) لختههاى خون داخل طشت ريخته شد و ستمگران اجازه ندادند كه در كنار جدش به خاك سپرده شود در حالى كه يكى از دو نوه و نورچشم حضرت و يكى از دو گل بهشتى او و يكى از دو سرور جوانان اهل بهشت بود. 1
اما دربارۀ مصيبتهاى امام حسين(ع) نمىتوانم سخن بگويم! او مصيبتهايى را چشيده است كه سنگينى آن فاصلۀ زمين و آسمان را پرمىكند. اين مصيبت به قدرى هولناك است كه همانند آن در تاريخ بشر چه از نظر كمى و چه از نظر كيفى مشاهده نمىشود.
قهرمان كربلا، زينب كبرى(عليها السلام) در تمامى اين مصيبتها، دليرانه و با عزمى راسخ، با آن امامان معصوم شريك بود و اين سختىها هيچگاه نتوانست او را از پاى درآورد يا صبرش را بربايد.
او در فرهنگ آزادگى (اسارت) جايگاهى ارزشمند دارد كه موجب افتخار اوست. اسارت زينب او را به قلههاى شرف و افتخار رساند و منزلتى بس والا نزد خداوند بدو بخشيد. او در جريان اسارتش، بانوان حرم پيامبر را كه مردانشان به شهادت رسيده بودند رهبرى كرد و از