199آغاز شده بود. در پايان جنگ جهانى اول و شكست عثمانى، امير فيصل بن حسين (كه بعدها پادشاه عراق شد)، از سوى كنگره مردم سوريه به پادشاهى اين كشور انتخاب گرديد. در سال 1918 ميلادى با حكومت وى، موقعيت و مركزيت سياسى دمشق تثبيت گرديد. در سال 1920، نيروهاى فرانسه و متفقين، اين كشور را به تصرف خود درآوردند و سوريه و لبنان با رأى جامعه ملل، تحت قيموميت فرانسه قرار گرفتند. در سال 1926، لبنان از سوريه تجزيه و كشورى جداگانه شد.
پس از مذاكرات طولانى در سالهاى 1930 و 1932، توافقهايى براى تأسيس سوريه خودمختار بهعمل آمد. با سقوط فرانسه به دست آلمان در جنگ جهانى دوم، سوريه تحت قيموميت دولت فرانسه آزاد يا ويشى در آمد. در سال 1941م، نيروهاى انگليس و فرانسه آزاد، سوريه را اشغال كردند. در همين سال سوريه استقلال خود را اعلام كرد و ژنرال كاترو، فرمانده نيروهاى فرانسه آزاد، استقلال و سپس تأسيس جمهورى سوريه را در شانزدهم سپتامبر 1941م اعلام كرد و شيخ تاج الدين حسنى، رئيس جمهور شد. با اين وجود استقلال سوريه تا سال 1944، عملاً محقق نشد.
در سال 1967، پس از جنگ با اسرائيل، قسمتى از خاك سوريه - از جمله ارتفاعات جولان (گولان) و بخشى از قنيطره - به تصرف اسرائيل درآمد. سرانجام در سال 1970، ارتشبد حافظ اسد با كودتايى قدرت را به دست گرفت و به رياست جمهورى انتخاب شد.
در سال 1973م، سوريه دوباره در جنگ اعراب و اسرائيل شركت كرد و خسارات زيادى بر اسرائيل وارد آورد. در حال حاضر (2007)،