198از فتح شام، حكومت آنجا به معاويه بن ابى سفيان واگذار شد. وى از آن تاريخ تا سال 35 قمرى از سوى خلفاى سه گانه حاكم بود تا اينكه در سال 35 با خلافت امام على، از حكمرانى شام عزل شد، اما او زير بار نرفت و اين نزاع به جنگ صفين منتهى شد. پس از شهادت امام على(ع)، معاويه با نيرنگ به حكومت رسيد و شام را مركز حكومت امويان قرار داد و تا سال 127 قمرى پايتخت باقى ماند. از آن پس عباسيان، حمدانيان، فاطميان مصر، سلاجقه و عثمانيان بر آن ديار حكومت كردند تا اينكه در قرون اخير پس از سلطه غربيان، اين سرزمين از هم متلاشى و به چند كشور عربى تقسيم شد.
دوران معاصر
سوريه در سال 1799 ميلادى، با فتح مصر توسط ناپلئون بناپارت به اشغال فرانسه در آمد. با استقلال نسبى مصر، سوريه نيز دوباره به عثمانى واگذار گرديد. آزار مسيحيان و سركوب شورشهاى آنان در اين شهر، راه مداخله بيش از پيش دولتهاى اروپايى را به اين كشور باز كرد. سرانجام در سال 1860 ميلادى، فرانسه بهعنوان كمك به سلطان عثمانى در اداره سوريه، نيروهاى نظامى خود را در بيروت (كه آن زمان جزو سوريه بود)، پياده كرد. با ورود دولت عثمانى به جنگ جهانى اول در سال 1914 م، ملىگرايان عرب، زمينه را براى اجراى اهداف استقلالطلبانه خود مساعد ديده و شروع به فعاليت كردند. در همين زمانها نيز تلاشهايى براى ايجاد يك دولت يهودى در اسرائيل كنونى