194گاهى اين كشور را سكونت گاه خويش نموده و يا آن را در معرض تاخت و تاز قرار دادهاند، نشانههايى از تمدن خاص خويش را براى اعصار بعدى به يادگار گذاشتهاند.
با تصرف شام در سال سيزده يا شانزده هجرى به وسيله سپاه اسلام، فرهنگ اين دين جديد بر تمدنهاى چندين سده اقوام مذكور غلبه يافت. در قرنهاى پنجم و ششم هجرى كه مقارن با جنگهاى صليبى بود، حكام بسيار مقتدر و ديندارى در اين كشور بر اريكه سلطنت نشسته و پرچم جهاد عليه صليبىها و روميان را برافراشتند. كسانى چون نورالدين محمود زنگى شهيد، سلطان صلاح الدين ايوبى، ملك عادل ايوبى، ملك ظاهر بيبرس البندقدارى، سيف الدوله حمدانى و... كه نه تنها امور جنگى و نظامى را در راس اقدامات خود قرار دادند بلكه علاوه بر ايجاد پايگاههاى نظامى، به ساخت قلعهها، حفر خندقها و...
پرداختند كه امروزه وجود صدها اثر تاريخى از آن دوران بيانگر اين مدعاست. در قرون بعدى هم مماليك و سرانجام تركان عثمانى پس از استيلا بر اين سرزمين، سياست پيشگامان خود را تداوم بخشيده و ضمن حفاظت و بازسازى آن آثار اسلامى، به احداث بناهاى ديگرى نيز پرداختند.
پيش از اسلام
شام و سوريه كنونى يكى از قديمىترين مناطق مسكونى آسيا محسوب مىشود. در هزاره سوم قبل از ميلاد قوم سامى آمورى در اين