35باشند. بايد دانست همانطور كه مسعودى مىنويسد اين نسبتها از جعليات و شايعات خلفاى عباسى است تا چهره و جايگاه بلند اهل بيت(عليهم السلام) را خدشهدار سازند. موج اين اتهامات ناروا از دورۀ خلافت منصور دوانيقى آغاز شد. او در سخنرانى خود، خطاب به مردم خراسان، با بىشرمى تمام بيان كرد كه اميرالمؤمنين على(ع) با انگيزۀ قدرتطلبى و زيادهخواهى دست به جنگهاى مختلف مىزد و تا اندازهاى افراط كرد كه يارانش او را كشتند! تا اين كه پسرش حسن روى كار آمد، او نيز پس از صلح با معاويه و بازگشت به مدينه آن قدر ازدواج كرد و طلاق داد كه در بستر خود از دنيا رفت. 1
امام حسن(ع) از نگاه صحابه و ديگران
محمد بن حنفيه، پس از شهادت امام حسن مجتبى(ع) بر مزار ايشان حاضر مىشد و با اندوه مىگفت: خداى تو را رحمت كند، اى ابامحمد، همانگونه كه زندگانىات سبب سربلندى و افتخار ما بود، شهادتت نيز به همان اندازه سنگين و كمرشكن بود. چه روح بزرگوارى داشتى و چه پر بركت بود آن بدن كه كفن او را در بر گرفت. آرى! چگونه چنين نباشد كه تو فرزند هدايت بودى و هم پيمان پرهيزكارى. در دامن اسلام پرورش يافته بودى و از سينۀ ايمان شير نوشيده بودى، تو آن همه پيشينۀ درخشان و مراتب بزرگ را به نام