34نامهاى «قاسم»، «عبدالله» و «ابوبكر» داشتند كه هر سه در كربلا شهيد شدند.
از كنيز ديگر به نام «ظمياء» سه فرزند به نامهاى «حسين»، «عبدالرحمن» و «امسلمه» خداوند به وى عطا كرد. همچنين از كنيزى ديگر، پسرى به نام «عمر» متولد شد و از كنيزى به نام «صافيه» هم يك دختر به نام «ام عبدالرحمن» يا «ام عبدالله»، كه همين بانوى مكرمه مادر امام باقر(ع) مىباشد.
بر اين اساس فرزندان حضرت شانزده پسر و پنج دختر از شش همسر و چهار كنيز مىباشند. گرچه بعضى از منابع 1 تعداد همسران را بيش از اين دانستهاند.
جاى تعجب است كه برخى نويسندگان مغرض حتى تعداد همسران حضرت را به سيصد هم رسانده و معتقدند حضرت همسرانش را طلاق مىداده است! برخى اين نسبتها مانند هفتاد همسر از منقولات «ابوالحسن على بن عبدالله مداينى» است كه حتى برخى محققان اهل سنت نيز به نقلهاى وى اعتنا نمىكنند.
اين نقلها را منابع معتبر تأييد نمىكنند زيرا اين نسبتها با شأن و منزلت حضرت ناسازگار است و نشان از افراط در خواهشهاى نفسانى دارد. افزون بر اينكه طلاق از تنفرآميزترين حلالهاى خداست.
بنابراين چگونه امام مىتوانستند به چنين رفتارى گرايش داشته