213و اگر نعمت زياد برايت فراهم شد، ذكر «الحمدلله» را زياد كن و اگر روزيت به تأخير افتاد زياد استغفار كن. 1
به قدرى غرق در عبادت بود كه به گفتۀ عبدالرحمن بن الجوزى، مفسر، واعظ، محدث، حافظ و علامۀ مصر، دربارۀ امام صادق(ع) مىگويد: جعفر ابن محمد اشتغال به عبادت، حبّ رياست را به بوتۀ فراموشى سپرده بود. 2
چنانچه احمد بن عبدالله ابونعيم معروف به حافظ اصفهانى هم در كلامى مشابه مىگويد:
يكى از آنها امام ناطق ابوعبدالله جعفر بن محمد الصادق(ع) است كه به عبادت و خشوع روى آورد و عزلت و كنارهگيرى را ترجيح داده و از رياست و اجتماع دورى گزيد. 3
تقوا و پرهيزگارى صادق آل محمد(ص) از ديد بطرس بن بولس البستانى مسيحى، مؤلف دائرة المعارف نيز مورد توجه قرار گرفته و گفته است: جعفر بن محمد در سيرت خود اديبى پرهيزكار و ديندارى حكيم بود. 4
حضرت پيوسته در طاعت خدا و عزّت را در طاعت و بندگى مىديد، همواره اين دعا را زير لب داشت كه:
«اَللّهُمَّ اعِزَّني بِطاعَتِكَ؛ خدايا! مرا به طاعت خود عزيز گردان».