193پاداش نيكان را دريافت كرده و به رستگارى رسيدهاند.
همانا تقواپيشگان، از همۀ مردم دنيا كمخرجترند و در خدمت به ديگران از همه پيشتازتر و كوشاتر. اگر ارزشهاى الهى را از ياد ببرى، آنان تو را به ياد مىآورند و اگر به ياد خدا باشى تو را در اين راستا، يارى مىدهند، زبانشان همواره گوياى حقوق الهى است و تمامى وجودشان برپادارندۀ فرمانهاى خداست. با محبت حق، از هر محبّتى چشم پوشيدهاند و با قلبشان به خدا و محبّت او چشم دوختهاند. در راستاى اطاعت فرمانرواى هستى، با دنيا بيگانهاند (و براى دنيا به مخالفت با مالك و فرمانرواى جهان برنمىخيزند). مىدانند كه زندگى دنيا، يكى از مراحل حيات مستمر آنان است، بدين جهت دنيا را چونان منزلى در گذرگاه مىبينند كه لختى بر آن فرود آمده و ناگزير بايد از آن خارج شوند.
اهل تقوا، دنيا را همانند ثروتى مىدانند كه در خواب به چنگ آمده است و به گاه بيدارى، از آن ثروت، هيچ اثرى نباشد. پس بكوش! تا قوانين و ارزشهايى كه خداوند در پرتو دين در اختيارت نهاده، نگهبان باشى».
حضرت در كلامى ديگر در مورد عبادت و بندگى خدا مىفرمايد:
«ما عَبَدالله بِشَيءٍ افضَل مِن عِفَّةِ بَطنٍ وَفَرجٍ 1؛ خداوند مورد عبادت و بندگى قرار نگرفته است به چيزى كه برتر و شريفتر از عفت شكم و شهوت باشد».