180به اندازهاى كمك مىكرد كه نه موجب اسراف و زيادهروى و نه سبب تحقير و پايين آمدن شأن او شود.
شدت علاقهمندى ايشان به دستگيرى محرومان، گاهى او را بر آن مىداشت كه به سان نياكان پاكش به نيازمندىهاى زندگى خود بىاعتنايى كند و تا جايى كه توان دارد به نيازمندان احسان نمايد.
عبدالعزيز سيدالأهل از علماى اهل سنت مىنويسد: اما از لحاظ علم، او علم را از عبادت گرانبهاتر و ارزندهتر مىدانست و اما از نظر زهد، نظرش دربارۀ دنيا همان نظر جدش(ع) بود. اما از لحاظ جود و سخاوت با اين كه عائلۀ زيادى داشت و از لحاظ امكانات مالى متوسط بود، ولى آن قدر سخاوتمند و بخشنده بود كه فقيرى را از فقر نجات مىداد و صدها و بلكه هزاران درهم احسان مىكرد و اگر شخص را مستحق زيادتر مىديد، هر چه در توان داشت، احسان مىنمود. 1
امام باقر(ع) همواره توصيه مىنمود اگر نيازمندان به شما روى آوردند آنان را با بهترين نامها و عنوانها صدا بزنيد. 2