65

خلاصه درس

در ابتدا حاجى بايد زنگارهاى گناه و معصيت را از جان و دل بزدايد، و روح را از تيرگى‌ها پاك كند تا زمينه را براى راه‌يابى به محضر حق و حريم عشق و پذيرش در پيشگاه معبود فراهم سازد. حاجى در سفر حج و عمره ميهمان خداوند است و از آن‌جا كه خالق، به ظاهر خلق نمى‌نگرد بلكه به باطن نظر دارد، لذا به روح و جان حاجى نظر مى‌افكند و روا نيست انسان با آلودگى به محضر حق وارد شود. از اين رو پيش از ورود به حرمين شريفين لازم است حاجى خانه دل را از گناه پاك نمايد، آن‌گاه به‌سوى كوى دوست حركت كند.

حاجى بايد توبه نموده به ويژه از گناه در باره حق الناس توبه نمايد، توبه اين‌گونه گناهان، پس از پشيمانى و تصميم به ترك گناه، آن است كه در صورت امكان رضايت مردم را جلب و سپس از پيشگاه حق، طلب مغفرت نمايد. اگر مالى از كسى به زور گرفته، آن را به صاحبش برگرداند و اگر صاحبش را نمى‌شناسد با اذن مرجع تقليد از سوى صاحب اصلى صدقه دهد، اگر غيبت ديگران را كرده از آن‌ها حلاليت بطلبد و پس از آن استغفار نمايد.

اخلاص شرط اساسى در تمامى عبادات است، هركس عبادتى را براى خودنمايى و ريا و يا دستيابى به امور مادى و دنيايى انجام دهد، از آن عمل هرگز بهره و نصيبى نخواهد برد. بنابر اين حاجى بايد اخلاص داشته باشد . همچنين يكى از مستحبات سفر، وصيت كردن پيش از رفتن به مسافرت است كه نبايد از آن غفلت شود. همچنين غسل و صدقه دادن از امور بسيار مهمى است كه در هنگام سفر بايد انجام شوند.